Publication Code: Y92P

อุตสาหกรรมสิ่งทอของไทย : โครงสร้างและ นโยบายของรัฐ

โดย ศุภัช ศุภชลาศัย

สารบัญ

อุตสาหกรรมสิ่งทอ ในความหมายกว้าง ๆ รวมความถึง 5 อุตสาหกรรมด้วยกัน ได้แก่ อุตสาหกรรมเส้นใยประดิษฐ์  อุตสาหกรรมฟอกย้อม และการแต่งสำเร็จ อุตสาหกรรมปั่นด้าย อุตสาหกรรมทอผ้า และอุตสาหกรรมเสื้อผ้าและเครื่องนุ่งห่ม   อุตสาหกรรมสิ่งทอและ อุตสาหกรรมเครื่องนุ่งห่มเริ่มแสดงความสำคัญอย่างเด่นชัดต่อเศรษฐกิจไทยตั้งแต่ช่วงปี พ.ศ. 2528 เป็นต้นมา  อุตสาหกรรมนี้มีการขยายตัว อย่างรวดเร็วจนกระทั่งเป็นอุตสาหกรรมที่มีมูลค่าการส่งออกสูงที่สุดของประเทศ  นอกจากนี้ยังมีส่วนแบ่งผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ
สูงสุดของภาคอุตสาหกรรม และยังมีการจ้างงานสูงที่สุดในบรรดาภาคอุตสาหกรรมทุกประเภท

อย่างไรก็ตาม ในโครงสร้างของอุตสาหกรรมสิ่งทอก็ยังปรากฏความไม่สมดุลย์กันระหว่างผู้ประกอบการรายใหญ่และรายเล็ก  ทั้งยังมีจำนวนโรงงานในอุตสาหกรรมย่อยทั้ง 5 ที่ไม่สมดุลย์กัน  กล่าวคือ อุตสาหกรรมเสื้อผ้าและเครื่องนุ่งห่มมีผู้ประกอบการเป็นจำนวนมาก  ในขณะที่อุตสาหกรรมการทอและการปั่นด้ายมีผู้ประกอบการจำนวนน้อย และน้อยมากสำหรับอุตสาหกรรมการผลิตเส้นใยประดิษฐ์

รายงานฉบับนี้จะแสดงถึงผลกระทบของนโยบายรัฐบาลที่มีต่อโครงสร้างของอุตสาหกรรมสิ่งทอ ในรายงานฉบับนี้ประกอบด้วย 4 ส่วน
หลัก ๆ คือ ส่วนแรกเกี่ยวกับพื้นเพของการพัฒนาอุตสาหกรรมนี้ในประเทศไทย ส่วนที่สอง เป็นรายละเอียดของโครงสร้างของ อุตสาหกรรมและการผลิต  ส่วนที่สามกล่าวถึงนโยบายของรัฐบาลที่มีผลกระทบต่อุตสาหกรรมนี้ และส่วนสุดท้ายเป็นบทสรุป
 
 

พฤศจิกายน 2535