Publication Code: Y92N
โดย นิพนธ์ พัวพงศกร
สารบัญ
การเติบโตอย่างรวดเร็วของระบบเศรษฐกิจไทยในช่วงปี 2530-2533 โดยเฉพาะอย่างยิ่งการขยายตัวของภาคอุตสาหกรรม ได้ก่อให้เกิด ผลกระทบอย่างรุนแรงต่อตลาดแรงงาน ผลกระทบสำคัญประการหนึ่งคือ ภาวะการขาดแคลนวิศวกร นักบัญชี โปรแกรมเมอร์ ช่างฝีมือ หัวหน้างาน และแรงงานชั่วคราวบางประเภท ค่าจ้างของลูกจ้างทุกประเภทถีบตัวขึ้นสูงอย่างรวดเร็ว จนเกิดความกังวลในหมู่นักลงทุน และรัฐบาลว่า ประเทศไทยกำลังก้าวเข้าสู่ยุคขาดแคลนแรงงาน อุตสาหกรรมบางประเภทจะได้รับผลกระทบอย่างรุนแรง โดยเฉพาะ อุตสาหกรรมที่ใช้แรงงานหนาแน่น อุตสาหกรรมขนาดเล็กและอุตสาหกรรมที่ต้องใช้บุคลากรที่มีความรู้ด้านวิทยาศาสตร์และ เทคโนโลยีระดับสูง ในทศวรรษหน้าถ้าหากอุตสาหกรรมที่ใช้แรงงานหนาแน่น และอุตสาหกรรมขนาดเล็กไม่สามารถปรับตัวต่อ สภาวะการเปลี่ยนแปลงดังกล่าว ก็จะไม่สามารถแข่งขันกับประเทศที่มีต้นทุนค่าแรงงานและวัตถุดิบต่ำกว่าประเทศไทยได้ กลุ่มที่มีการศึกษาต่ำจะได้รับผลกระทบรุนแรงที่สุด
ขณะเดียวกัน
การขยายตัวสู่อุตสาหกรรมที่ใช้ทักษะและความรู้สูงก็มีข้อจำกัดสำคัญ
2 ประการ
ประการแรกชาวชนบทส่วนใหญ่
ยังไม่นิยมเรียนต่อชั้นมัธยมและนโยบายเร่งรัดให้การศึกษาระดับมัธยมแก่ชาวชนบท
จะไม่สามารถเพิ่มสัดส่วนแรงงานที่มีการศึกษา
ตั้งแต่มัธยมขึ้นไปได้มากนักในทศวรรษหน้า
(TDRI 1991) ประการที่สอง
แม้ว่าสถาบันการศึกษาจะได้ขยายการผลิตบุคลากร
ด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
แต่คาดว่าตลอดทศวรรษนี้เรายังจะมีปัญหาการขาดแคลนบุคลากรประเภทนี้ในบางสาขาวิชา
ข้อจำกัดนี้กับปัญหาการขาดแคลนแรงงานทั่วไป
เป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้รัฐอาจจำเป็นต้องมีโนบายเข้าแทรกแซงเพื่อช่วยให้แรงงาน
และภาคธุรกิจสามารถปรับตัวได้
การขาดแคลนแรงงานจึงเป็นปรากฏการณ์ที่มีนัยสำคัญต่อการกำหนดนโยบายการพัฒนาประเทศในอนาคต โดยเฉพาะอย่างยิ่ง นโยบายการเพิ่มการจ้างงานในภาคการเกษตร และนโยบายส่งเสริมอุตสาหกรรมที่ใช้แรงงานหนาแน่น อาจจะต้องมีการทบทวนถ้าหาก ปัญหาการขาดแคลนแรงงานเป็นปัญหาระยะยาว
วัตถุประสงค์ของบทความนี้ ต้องการตอบคำถามว่าประเทศไทยได้ก้าวเข้าสู่ยุคการขาดแคลนแรงงานอย่างถาวรหรือยัง ตลาดแรงงาน กำลังอยู่ในภาวะการเปลี่ยนแปลงขั้นตอนใด การปรับตัวของตลาดแรงงานเป็นอย่างไร มีปัญหาอะไรในการปรับตัว
หลังจากคำนำแล้ว
ตอนที่ 2
จะเป็นการอธิบายลักษณะสำคัญของตลาดแรงงานกับผลกระทบที่เกิดจาการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างทาง
เศรษฐกิจ ตอนที่ 3
เป็นการวิเคราะห์ปัญหาการขาดแคลนแรงงาน
ตอนที่ 4
กล่าวถึงการปรับตัวของตลาดแรงงาน
และตอนที่ 5 เป็นบทสรุป
พฤศจิกายน 2535